Jak „przełożyć” grę na rzeczywistość?

Poprzedni wpis koncentrował się na fabule i mechanice gry planszowej. Choć gra jest bez wątpienia „sercem innowacji”, to rozgrywki na planszy nie stanowią jej właściwego celu. Warstwa fabularna gry służy zmotywowaniu młodzieży niepełnosprawnej do zdobywania nowych umiejętności w realnym życiu oraz kształtowaniu kompetencji do współpracy między ludźmi.

Zadania dla graczy mają bardzo zróżnicowany charakter i stopień trudności. Dla uproszczenia możemy podzielić je na następujące grupy:

-czynności samoobsługowe (np. pielęgnacja twarzy, mycie zębów);

-obsługa urządzeń domowych (np. mikrofalówka, odkurzacz);

-inne czynności domowe (np. pranie, zmiana pościeli);

– dokonywanie codziennych wyborów i planowanie (np. wybór ubrania adekwatnie do pogody, planowanie dnia);

-czynności wymagające kontaktów formalnych z innymi (np. załatwienie sprawy urzędowej, zrobienie zdjęcia do dokumentu);

-czynności wymagające kontaktów nieformalnych z innymi (np. proszenie o pomoc, wyjście do kawiarni).

Zróżnicowanie zadań wynika nie tylko z niejednorodnych ograniczeń sprawności graczy (dla jednych najtrudniejsze będą zadania wymagające przemieszczania się, czy sprawności manualnej; dla innych największym wyzwaniem okaże się planowanie albo kontakt z ludźmi), ale też z faktu, że gra toczyć się będzie w różnych lokalizacjach (duże miasto, miasteczko wieś, dom rodzinny, internat). Najlepiej, aby gracze mieli możliwość wyboru spośród kilku zadań wybranych dla nich wcześniej przez prowadzącego, który weźmie pod uwagę stopień samodzielności danego gracza. Ważne, aby zadania stanowiły dla graczy pewne wyzwanie, ale jednocześnie, by nie odstraszały poziomem trudności.

W miarę możliwości gracze powinni wykonywać swoje zadania samodzielnie. Nie zawsze okaże się to jednak możliwe. Osoby animujące rozgrywki i wspierające graczy w wykonywaniu zadań powinny kierować się zasadą „tylko tyle wsparcia, ile faktycznie potrzeba”. Nawet jeśli osoba niepełnosprawna nie będzie w stanie fizycznie wykonać pewnych czynności prowadzących do realizacji zadania, to powinna sama je zaplanować i zdecydować w jaki sposób będą wykonywane oraz jak ma przebiegać ewentualne wsparcie. Ważne jest żeby gracz dysponował wystarczającą ilość czasu aby bez nadmiernego stresu i zmęczenia wykonać zadanie.

Zależnie od tego, jakich czynności wymagają, zadania mogą być zaliczane w sposób ilościowy lub liniowy. Zadanie zaliczane w sposób ilościowy posiada szereg niezależnych od siebie elementów. Na przykład zadanie Odkurzanie można zaliczyć poprzez osobne treningi: wyciągania i chowania odkurzacza do szafy, manewrowania szczotką i podłączania wtyczki do prądu. Taki tryb zaliczania zadania może okazać się łatwiejszy dla osób z większymi trudnościami ponieważ umożliwia podzielenie większego zadania na łatwiejsze do wykonania i mniej czasochłonne elementy. Są jednak takie czynności jak mycie włosów, których nie da się podzielić na części, a więc trzeba je zaliczać liniowo. Nie da się przecież ćwiczyć samego mydlenia włosów bez wcześniejszego ich zamoczenia i późniejszego spłukania. Tryb liniowy proponujemy również graczom bardziej sprawnym.

Jeśli gracz wykona zadania, których podjął się pod koniec spotkania z grą, to na następnym spotkaniu powinien otrzymać specjalną kartę eliksiru, którą będzie mógł wykorzystać podczas dalszego rozgrywania gry planszowej. Karta eliksiru zastępuje trzy karty akcji dowolnego typu. O rodzaju zdobywanego eliksiru decyduje gracz.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *