„Kiedy się kogoś lubi, to się za nim tęskni”, czyli o kończeniu terapii z dziećmi

Dzieci, jak i wszyscy ludzie potrzebują czuć się bezpiecznie. H. Olechnowicz pisała, że im mniej możliwości czerpania tegoż poczucia z faktu obecności innych (ważnych, znaczących, którzy pozwalają nam czuć się bezpiecznie), tym większa zależność od otoczenia zewnętrznego nieożywionego. Im słabsza relacja z innymi ludźmi, tym większe przywiązanie do rutyny „fizycznej” (stałości miejsca, czasu, układu kolejnych czynności, schematu dnia). Dobra relacja…

Read More

Profesjonalizm w pracy z dziećmi (cz.1)

Profesjonalizm w pracy z dziećmi i młodzieżą Profesjonalizm w pracy z dziećmi i młodzieżą to pojęcie relatywne i nieco przekorne. Tradycyjnie jest rozumiany jako posiadanie wysokiej rangi wiedzy i umiejętności psychopedagogicznych, dzięki którym specjalista „góruje” nad swym podopiecznym oraz jego rodziną. Profesjonalista to w potocznym rozumieniu ktoś, kto pozostaje neutralny i niezaangażowany emocjonalnie, dzięki czemu utrzymuje obiektywną, ale jednocześnie zdystansowaną…

Read More

Korzyści płynące z terapii relacyjnej. Część 1

Nie minął jeszcze czas, który poświęcam na przygotowanie podsumowania fazy testowania innowacji w postaci programu edukacyjno-terapeutycznego „Autyzm relacyjnie”, a już bardzo chciałabym opisać wszystko to, co zadziało się w diadach biorących udział w projekcie. Po raz kolejny przeglądam dzienniki, czytam, analizuję – już teraz z perspektywy posiadania wiedzy o tym, co zadziało się w ciągu wszystkich miesięcy i pozostaję poruszona…

Read More

Definicyjnie

Jakiś czas temu Ktoś (tak, to o Tobie mowa Jacku :)) poprosił o zdefiniowanie pojęcia terapii relacyjnej tak, jak ją rozumiem. Trudne wyzwanie – myślowe i emocjonalne. Skomplikowane, bo każda definicja jest z natury swej pewnym ograniczeniem (nadaniem ram), a Autorka za ograniczeniami niezbyt przepada i stąd ten chyba opór i upór 🙂 Niemniej, podjęłam rękawicę i od kilku dni…

Read More